เกาะสีชังช่วงต้นรัตนโกสินทร์

        เกาะสีชังในช่วงนี้มีความสำคัญ ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางเดินเรือสินค้าชายฝั่งทะเลตะวันออก อันเชื่อมโยงการค้าสำเภาในทะเลจีนใต้กับเมืองต่างๆในภาคกลางของราชอาณาจักรสยาม โดยเป็นที่พักเรือสินค้าและเรือโดยสารทั้งหลาย ที่ผ่านมาแถบนี้ จนแม้นักเดินเรือชาวตะวันตกก็ยังรู้จักเกาะสีชังดี ในนาม เกาะดัทช์ เพราะพ่อค้าชาวดัทช์ของบริษัท ดัทช์ อีสท์ อินดีส์ ( Dutch East Indies ) นิยมใช้เกาะสีชังเป็นที่พักเรือ
        ในปลายรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ( ร.๒ ) ในปีพ.ศ. ๒๓๖๕ นายจอห์น ครอเฟิร์ด ( John Crawfurd ) ราชทูตอังกฤษ และคณะได้มาสำรวจ และบันทึกสภาพภูมิประเทศ พันธ์พืช สัตว์ ธรณีสัณฐาน ตลอดจนชุมนของเกาะสีชัง ซึ่งพบว่า ชุมชนบนเกาะสีชังเป็นชุมชนขนาดเล็ก มีแหล่งน้ำจืดจำกัด ทำไร่( พริก คราม ข้าวโพด มัน มันฝรั่ง แตงกวา กล้วย ) และจับปลา สำหรับขายให้แก่เรือสินค้าที่ผ่านไปมาระหว่างกรุงเทพฯกับจันทบุรี มีวัฒนธรรมผสมผสาน ส่วนที่เกาะขาม พบหมู่บ้านชาวประมง ประมาณ ๑๐-๑๒ หลังคาเรือน มีการปลูกข้าวโพด แตงกวา เต้า และกล้วย

        
        

กลับ